Diana Huygen: Dertig jaar verplegen met humor

Het BovenIJ ziekenhuis in Amsterdam-Noord bestaat dertig jaar. Verpleegkundige Diana Huygen (55) uit Jisp hielp toen mee met de verhuizing en werkt er nu nog steeds.

Diana Huygen: Dertig jaar verplegen met humor

Diana werkte als verpleegkundige in opleiding bij het Ziekenhuis Amsterdam-Noord (ZAN), toen dit samen met nog twee andere ziekenhuizen opging in het nieuwe BovenIJ. "Ik vond dat spannend, zo'n nieuw ziekenhuis. Heel modern. Ik was nog maar net aan het werk, dus ik was vooral dozen aan het inpakken.'' Ze vertelt dat veel medewerkers moesten wennen aan elkaar. "Elk ziekenhuis had toen een net andere manier van werken. Toen had je nog geen landelijke richtlijnen zoals nu. Als verpleegkundige probeerde je daar wat flexibel mee om te gaan. Van de ene dokter mochten patiënten bijvoorbeeld net iets eerder naar huis, ik noem maar wat. Het heeft wel even geduurd voor het echt één ziekenhuis werd.''

Nadat Diana bij verschillende afdelingen meeliep, kon ze aan de slag bij de afdeling chirurgie als verpleegkundige. Het was wel even wennen aan de Amsterdamse mentaliteit waar ze mee te maken kreeg. ,"Ik woonde toen in Wormer. Mensen waren wel wat anders. Heel direct. Zeiden ze bijvoorbeeld: 'Hee meissie, ken je hier ook euthanasie doen? Mijn ouwe heb pijn, maar ik wil 'm nog niet laten gaan!''' Ze moet lachen. ,"Dan kon ik die mensen geruststellen dat we er juist alles aan doen om iemand zich beter te laten voelen. Ik kon wel wennen aan die mentaliteit hoor, je moet gewoon een grapje terug maken. En dat directe vind ik nu juist prettig. Je weet waar je aan toe bent.'' Sowieso is humor belangrijk in haar werk, vertelt ze. ,"Ik probeer, waar dat kan, mijn werk een beetje luchtig te doen en grapjes te maken.''

Gek idee

Dertig jaar werkzaam voor hetzelfde ziekenhuis, het is wel even gek, vertelt ze. ,,Laatst was er iemand veertig jaar in dienst. Toen dacht ik ineens: oh jeetje, ik zit hier ook al dertig jaar. Maar omdat ik zoveel verschillende dingen heb gedaan, voelt het niet zo. Ik kan mij gelukkig blijven ontwikkelen. Ik denk niet dat ik hier nog wegga. Ik heb ook eigenlijk nooit gedacht om naar een ander ziekenhuis te gaan.''

Behalve de chirurgie-afdeling, werkte Diana mee aan het opzetten van een speciale mammapoli in het ziekenhuis. ,,We wilden een soort 'straat' opzetten voor de borstkankerzorg, waarbij de patiënt zo snel mogelijk geholpen wordt. Zoveel mogelijk onderzoeken op één dag, binnen twee weken een operatie als dat nodig is. Tijdens mijn werk als verpleegkundige heb ik geleerd hoe belangrijk mensen het vinden om goed voorgelicht te worden. Het persoonlijke contact. Dus dat deden we bij de mammapoli ook. We waren één van de eerste ziekenhuizen in Nederland waar deze zorg zo gebundeld werd. Voor een klein ziekenhuis als dit, ben ik daar nog steeds trots op. Inmiddels heeft bijna ieder ziekenhuis een mammapoli.'' Toen deze poli eenmaal goed draaide, stapte ze over naar de afdeling acute opnamezorg, die toen werd opgezet. ,,Dat was ook ontzettend leuk, daar komen namelijk alle specialismen voor en je leerde van alle collega's weer iets. De een had ervaring bij cardiologie, de ander bij chirurgie. Maar op een gegeven moment braken de nachtdiensten mij op. Ik had steeds het gevoel dat ik een jetlag had. Toen het dagcentrum, waar patiënten overdag behandeld worden, geopend werd, ben ik daar gaan werken en dat bevalt nog steeds heel goed.''

Nieuwjaarsbrand

Als verpleegkundige maakt Diana veel mee, maar één van de gebeurtenissen die het meest indruk maakte, is de nieuwjaarsbrand in Volendam op 1 januari 2001. ,,Het was net na middernacht en ik werd gebeld door een collega. 'Heb je wat gedronken?', zei ze. Alleen een glas champagne, om twaalf uur, zei ik. 'Oke, wil je dan nu naar het ziekenhuis komen, er is een ramp in Volendam gebeurd.' Het was vreselijk op de eerste hulp. We hadden extra bedden klaargezet. Vaak jonge mensen, met zware brandwonden, werden binnengebracht. Ik hielp ze met douchen bijvoorbeeld en verzorgde de wonden. Ik zal dat nooit meer vergeten. Wat ook zo heftig was: ouders die in paniek binnen kwamen rennen, omdat ze hun kinderen kwijt waren. Dat breekt je hart. En ergens was het ook fijn dat ik kon helpen, want je voelt je zo machteloos. Na de ramp ben ik met collega's in een bus naar de stille tocht in Volendam gegaan en hebben we meegelopen.''
In dertig jaar is er veel veranderd in de zorg. Vooral doordat er steeds meer geautomatiseerd is. "Vroeger, toen ik net bij chirurgie werkte, waren bijna alle operaties een stuk ingrijpender. Er moest vaak echt iemand opengemaakt worden, om het zo maar te zeggen. Inmiddels heb je veel kleinere apparaten, waardoor bij veel ingrepen mensen dezelfde dag nog naar huis mogen. Een galblaas verwijderen bijvoorbeeld, kan nu gewoon in één dag. In die zin is het vaak minder ingrijpend en herstellen mensen sneller.''

De werkdruk is toegenomen, zoals bij alle ziekenhuizen. ,,Mensen zijn vaak ouder als ze in het ziekenhuis terechtkomen. Die hebben vaak meer zorg nodig en een complexere zorgvraag. Ook zijn mensen vaak mondiger geworden. Dat is soms wel lastig. Dat familie bijvoorbeeld denkt dat je iemand voortrekt, of dat ze iets van je eisen. Soms moet je dan wel even diep ademhalen. Maar het persoonlijke contact en de zorg om bij te dragen, vind ik nog altijd het mooist. En ook dat geven mensen terug.''

Ze wil nog graag een tijd bij het ziekenhuis blijven, vertelt ze. Zo krijgt ze binnenkort een opleiding om ook als verpleegkundige bij operaties te kunnen helpen. ,,Nee, ik ben nog lang niet klaar hier.''


Je bent hier: Verhalen | Diana Huygen: Dertig jaar verplegen met humor